Μα καλά, τι βγήκε εκείνη τη χρονια! Μιλάμε για οργασμό δημιουργίας! Και για να σας πείσω, έχουμε και λέμε:

Εκείνη την χρονιά, λοιπόν, το “Δίκτυο” και κυρίως ο “Ταξιτζής” δεν πήραν το Oscar καλύτερης ταινίας αφού το κέρδισε το… Rocky.

Επίσης, απο ταινίες, βγήκαν οι εξής:

• 120 Ημέρες στα Σόδομα (Pier Paolo Pasolini)
• Il Casanova – Kαζανόβας (1976)
• Novecento – 1900 (Bernardo Bertolucci)
• L’ Innocente – Ο Αθώος (Luchino Visconti)
• The Tenant – Ο Ένοικος (Roman Polanski)
• Η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων (ερωτικό αριστούργημα του Oshima)
• Murder by Death – Γεύμα από έναν Υποψήφιο Δολοφόνο (Σκην/της Robert Moore)
• The Missouri Breaks – Οι Φυγάδες Του Μιζούρι (Arthur Penn)
  
• A je to! Pat a Mat (Τσεκ και Ματ : …αυτό είναι!) (σειρά stop-gap animation, διαμάντι από την Τσεχοσλοβακία)

Την ίδια χρονιά βγαίνει και  το The Song Remains The Same τωνLed Zeppelin. Το ‘The Song Remains The Same’ είναι μια μουσική ταινία στην οποία υπάρχουν σκηνές γυρισμένες σε διάφορα μέρη όπου πρωταγονιστούν οι ίδιοι οι Led Zeppelin θέλοντας να δείξουν χαρακτηριστικα της προσωπικοτητάς τους.

Στην Ελλάδα ξεκίνησε η παιδική εκπομπή “Εδώ Λιλιπούπολη” στο τρίτο Πρόγραμμα και βγήκε.. Ο Θανασης στην χωρα της Σφαλιαρας, Θανασης Βεγγος.

Όχι και άσχημα για μια χρονιά!

Επίσης, επαναλαμβάνω, για να το ακούω κυρίως εγώ, πως οι ωραίες σχέσεις οδηγούνται από τις γυναίκες. Από τις σιωπές και τις πράξεις τους. Και μπορεί, εγώ ο αδαής, να είμαι ευγνώμων.

Πόσα χρόνια έχουν περάσει ούτε έχεις σκεφτεί
Ρίχνεις τη σιωπή σου στα σπουργίτια
Η αγάπη δε χρωστάει καμιά ανταμοιβή
και οι ποιητές καμιά αλήθεια

Στο λευκό το φόρεμά σου πόσοι στοχασμοί
ξενυχτούν και τρέφουν τα όνειρά μας
Κι όλο ταξιδεύεις μόνη όπως οι καημοί
τόσο μακριά κι αναμεσά μας

Μη μιλάς,
μη μιλάς, ένας κύκνος κλαίει
Μη μιλάς,
μη μιλάς, ένας κύκνος κλαίει

Στα μικρά τα γεγονότα που ‘ναι μια στιγμή
ξεπηδάει πελώρια η χαρά σου
Τα διαμάντια έχω ζηλέψει όμως πιο πολύ
που κατρακυλούν στα μαγουλά σου

Έφυγαν χαθήκαν όλοι κι έχουνε κρυφτεί
ο καθένας πίσω από μια γρίλια
Σε κορδέλες από χιόνι έφυγες κι εσύ
στο χορό του ανέμου με τα φύλλα

Μη μιλάς…

Είναι ότι εσύ πατάς γερά, σαν φάρος που δεν κουνιέται ούτε στους βοριάδες του χειμώνα ούτε στις ανοιξιάτικες καταιγίδες ούτε στα καλοκαιρινά μπουρίνια, γιατί πολύ απλά δεν το χρειάζεσαι. Είσαι πλήρης, μόνον αυτό.
Εγώ όμως? Δεν θα γίνω ποτέ ολοκληρωμένος γιατί είμαι λαίμαργος. Δεν θέλω να είμαι κάποιος. Θέλω να είμαι όλοι. Να ζήσω το υπερσύνολο των ζωών και πάλι θα μου είναι λίγο. Δεν είναι προτέρημα, είναι μια πληγή που δεν κλείνει με τίποτα, ένας εθισμός που αν δεν σε σκοτώσει, σε αφήνει οπωσδήποτε μονάχο, θλιμμένο και ανικανοποίητο.
Είσαι το πιο σημαντικό κομμάτι από τις αναμνήσεις μου γιατί πρώτη εσύ μου έδειξες πως υπάρχουν άνθρωποι φάροι.